14.07.2008
-
Perriman studiedag VII
 Even terugblikken op de studiedag met Andrew Perriman: - de kerk in een post-christelijk tijdperk is opnieuw een "Micro-cosmos", net als Israel en net als de vroege gemeente. Profetisch en transformerend. - het evangelie en dus de hoop van voor de toekomst: God is Koning, de verlosser van zijn volk. Gods plan met Israel gaat door, via Jezus, de Messias: genade. - de opstanding van Jezus laat levens de ultieme hoop zien: de kleine christengemeenschap zal zichzelf geven tot de dood, maar er is altijd hoop op de opstanding. Daarom is het werk niet vergeefs. - jezus is subversief door zijn leven ten opzichte van de heersende klasse in Jeruzalem, de gemeente is subversief te opzichte van Rome en de Keizer door te verwijzen naar de echte Heer: Jezus Christus. - De nieuwe micro-cosmos kent volgens Perriman vier functies: "Storytellers, Lovers, Priests & Gardeners". Hoe deze nieuwe kerk er uit zal zien is ook voor Perriman een vraag. Naar mijn mening zit hij meer op de lijn van Hauerwas en New-monasticism: kleine subversieve gemeenschappen. Geen "christendom" voor de hele maatschappij, maar kleine dynamische eenheden. Persoonlijk zie ik enkele voorbeelden in Nederland: In Rotterdam (Thuqz / Daniel de Wolf), Den Haag (In de Praktijk / Matthijs Vlaardingerbroek) en Arnhem (Villa Klarendal / Rick Jansen), Momentz (Naaldwijk / Martijn Vellekoop), OASE (Soest) Daarnaast allerlei kringen, clubjes, organisaties: Time to Turn, Nomaden, MFF, Jesus Freaks, gemeentestichtings-initiatieven en studentenverenigingen zoals Navigators. Deze serie wil ik opdragen aan het dappere clubje van de Nomaden in Soest die de studiedag hebben omringt met zorg, een geweldige OASE viering en een onvergetelijke maaltijd. Dank! Studeren en proeven hoe een nieuwe gemeente kan zijn! Daarnaast wil ik de resultaten van de studiedag uitwerken binnen het Emerging Netwerk in Utrecht en Eemland. Samen met alle Utrechts zoeken naar nieuwe, frisse wegen van kerkzijn. Ik zie uit naar het nieuwe seizoen. Zie hier het verslag van Andrew Perriman himself. |
Reacties ( 0 ) :: Reageer! :: Vaste link - mail |
14.07.2008
-
Perriman studiedag VI
 Andrew Perriman begon zijn studie met dit plaatje: een groot overzicht van de wereldgeschiedenis gezien vanuit bijbels perspectief. De groene velden markeren een periode van verandering waarin het ene tijdperk overgaat in het ander. De blauwe velden markeren een periode waarin Israel en het Christendom een dominante politiek-religieus arrangement hadden voor respectievelijk het bijbelse Israel en het Europa van de Middeleeuwen en de moderne tijd. De "modus" van "blauw is: dominantie in het centrum van de macht en cultuur. Daarnaast is er een rood vlak waarbij de macht van het imperium (hier Rome, maar evengoed Babel, Berlijn of New York...) waarbij de afgoden en de Keizer in het centrum van de macht en cultuur staan. Christenen leven in de marge vanuit de hoop van de opstanding. Het gele vlak is de tijd die aan het komen is: van Christendom naar Post-christendom, van Modern naar Post-modern en Koloniaal naar Post-koloniaal. Toch is dit niet een zomaar een nieuwe fase in de menselijke geschiedenis. Onze tijd en de enorme culturele verandering is nog altijd ingebed in het groter verhaal van Schepping en Herschepping, van Israel, Christus en de kerk. Onze tijd zit in een groter "framework" maar heeft wel zijn eigen dynamiek en vragen.  Perriman ging verder niet in op alle "ins and outs" van deze veranderingen. Wel liet hij een indrukwekkend filmpje zien wat ook op YouTube staat: "The Sultans Elephant". Dit filmpje gebruikte Perriman als metafoor voor de kerk in een post-christelijk tijdperk. Het sprookje van de de olifant van de Sultan is een sprookje, maar als verhaal heeft het een intentie en een uitwerking. De kennis die wij hebben van God en zijn bedoeling met de wereld zit ook in de format van een "story", een "verhaal". Dit wil niet zeggen dat het "niet echt gebeurt is", maar de "data" zit in een "storyline". - The story is a story – it moves and it moves - The story is out of place - The story is told in public - The story is told by a community - The story is told dramatically - The story inspires wonder - The story challenges its public setting Perriman roept ons op om "verhalenvertellers" te zijn. Het verhaal van God, Israel en Jezus is nauwelijks meer bekend, laat staan de transformerende uitwerking er van. Kan de kerk een gemeenschap zijn die haar verhaal vertelt, uitleeft en daarmee haar omgeving transformeert: een nieuwe "micro-cosmos" rondom Jezus op weg naar de een nieuwe aarde? |
Reacties ( 0 ) :: Reageer! :: Vaste link - mail |
13.07.2008
-
Perriman studiedag V
 De eerste horizon waarin Jezus leven effect heeft is die van zijn eigen volk. Het evangelie is de redding van zijn volk. Door Jezus' leven, dood en opstanding is er een nieuw, smalle weg geopend uit het oordeel wat God voltrekt door de hand van de Romeinen. De jonge christengemeenschap is dan tientallen jaren klein en zeer kwetsbaar, vooral ten opzichte van het enorme Romeinse rijk. De christengemeenschap die voortgekomen uit Jezus identificeert zich met het oude volk Israel waarbij er een traditie is van de kleine gemeenschap tegenover de demonische machten van de Farao, de Babylonische en Griekse koningen. Nu is de Keizer van Rome de verpersoonlijking van de macht van de boze. De Romeinse keizer ziet zichzelf ook als "Kurios/Heer", als "Zoon van God" en "redder van de wereld" die "vrede en gerechtigheid" brengt, verlossing van de vijanden. In de Priene-inscriptie staat dan ook geschreven: “The providence which has ordered the whole of our life, showing concern and zeal, has ordained the most perfect consummation for human life by giving to it Augustus, by filling him with virtue for doing the work of a benefactor among men, and by sending in him, as it were, a deliverer for us and those who come after us, to make war to cease, to create order everywhere…; the birthday of the god [Augustus] was the beginning for the world of the gospel that has come to men through him.” En in de Myrian inscriptie: ‘Divine Augustus Caesar, son of a god, Imperator of land and sea, the benefactor and savior of the whole world.’ "Evangelie" betekende in de Romeinse wereld de geboorte van een nieuwe keizer. Herauten gingen rond in het rijk met de eis: volledige onderwerping van de nieuwe zoon van God. Dit was een politiek-religieuze realiteit, een verlossingsleer voor de mensheid. Perriman contrasteert de inscripties met de aanhef die we vinden in Paulus brief aan de Romeinen: Van Paulus, dienaar van Christus Jezus, geroepen tot apostel en uitgekozen om het evangelie van God te verkondigen, dat al bij monde van zijn profeten in de heilige geschriften is beloofd: het evangelie over zijn Zoon, een mens voortgekomen uit het nageslacht van David, aangewezen als Zoon van God en door de heilige Geest bekleed met macht toen hij, Jezus Christus, onze Heer, opstond uit de dood. Hij heeft mij de genade geschonken apostel te zijn, opdat ik omwille van hem aan alle volken gehoorzaamheid en geloof zou verkondigen – ook aan u, die geroepen bent door Jezus Christus. Aan allen in Rome, geliefden van God, geroepen om zijn heiligen te zijn. Genade zij u en vrede van God, onze Vader, en van de Heer Jezus Christus. Paulus ziet zichzelf als heraut van de nieuwe Kurios, Jezus Christus, Zoon van God om de volken op te roepen tot gehoorzaamheid en geloof. Dit is een rechtstreekse confrontatie met de machten van Rome. Rome kan de kwetsbare gemeenschap verpletteren, maar daarom is er de visie op het lijden, sterven en opstaan. De jonge christengemeenschap mag zich volledig identificeren met hun Heer, zelfs al zouden ze moeten lijden en sterven. God zou de rechtvaardige laten leven: er is opstanding uit de dood. En dat is een wapen waarover zelfs de Keizer niet beschikt. Daarom kan Paulus in 1Korintiers ook zeggen dat door de opstanding het werk van een christen niet vergeefs is in de Heer. Daarom gelooft deze jonge christengemeenschap in een uiteindelijke overwinning van haar Heer over de machten van Rome. De afgoden zullen het niet winnen van de de schepper-God. De wederkomst, de Parousia, is het beeld van de overwinnende Christus over de machten van de boze. Na deze Parousia komt de derde horizon in beeld: de herschepping van alle dingen: de nieuwe hemel en aarde. Natuurlijk is de bijbelse canon afgesloten in een tijd dat de tweede horizon nog moest aanbreken. Daarom hadden de eerste christenen een hoop voor de nabije toekomst: ieder moment kon Christus terugkomen. De eindtijd verwachting is concreet in het perspectief van een kleine kwetsbare gemeenschap tegenover een machtig imperium. |
Reacties ( 0 ) :: Reageer! :: Vaste link - mail |
23.06.2008
-
Perriman studiedag IV
|
De microcosmos "Israel" gaat in ballingschap, het land uit. En daarmee lijkt Gods plan met deze wereld te mislukken. In de tijd van ballingschap is het besef van wanhoop groot. De Joden verbeelden hun hoop in profetien, die ook doorklinken in de tijd na de ballingschap. De beloften van het einde van de ballingschap zijn immers niet uitgekomen zelfs als is het volk terug in het land. Troost, troost mijn volk, zegt jullie God. Spreek Jeruzalem moed in, maak haar bekend
dat haar slavendienst voorbij is, dat haar schuld is voldaan,
omdat zij een dubbele straf voor haar zonden
uit de hand van de HEER heeft ontvangen.
Hoor, een stem roept:
‘Baan voor de HEER een weg door de woestijn,
effen in de wildernis een pad voor onze God.
Laat elke vallei verhoogd worden
en elke berg en heuvel verlaagd,
laat ruig land vlak worden
en rotsige hellingen rustige dalen.
De luister van de HEER zal zich openbaren
voor het oog van al wat leeft.
De HEER heeft gesproken!’
Hoor, een stem zegt: ‘Roep!’
En een stem antwoordt: ‘Wat zou ik roepen?
De mens is als gras, hij bloeit als een veldbloem.
Het gras verdort en de bloem verwelkt
wanneer de adem van de HEER erover blaast.
Ja, als gras is dit volk.’
Het gras verdort en de bloem verwelkt,
maar het woord van onze God houdt altijd stand.
Beklim een hoge berg, vreugdebode Sion,
verhef je stem met kracht, vreugdebode Jeruzalem,
verhef je stem, vrees niet.
Zeg tegen de steden van Juda: ‘Ziehier jullie God!’
(Jes. 40:1-9) De Profeet Jesaja kondigt het einde van de ballingschap aan, die samengaat met de vergeving van zonden en het herstel van Sion. "God zal koning zijn over zijn volk" is de centrale boodschap van de profeten. "Gods komende koninkrijk" is de hoop van het volk. Nadat Johannes gevangen was genomen, ging Jezus naar Galilea, waar hij Gods goede nieuws verkondigde. Dit was wat hij zei: ‘De tijd is aangebroken, het koninkrijk van God is nabij: kom tot inkeer en hecht geloof aan dit goede nieuws.’ (Markus 1:14-15) De joden moesten zich bekeren van alternatieve koninkrijksvisies en die van Jezus volgen. Jezus kondigt het goede nieuws aan: einde van de ballingschap en tevens de komst van Gods koninkrijk. Dit betekende ook oordeel in de aankondiging van het einde van alle nationalistische en militaristische benaderingen. De Romeinen zullen komen, Jeruzalem vernietigen en het volk verstrooien. Slechts het nieuwe Israel zal leven en de missie van God voortzetten. Hoe welkom is de vreugdebode die over de bergen komt aangesneld,
die vrede aankondigt en goed nieuws brengt,
die redding aankondigt en tegen Sion zegt:
‘Je God is koning!’
Hoor! Je wachters verheffen hun stem,
samen barsten ze uit in gejuich,
want ze zien het met eigen ogen:
de HEER keert terug naar Sion.
Breek uit in gejubel,
ruïnes van Jeruzalem,
want de HEER troost zijn volk,
hij koopt Jeruzalem vrij.
De HEER ontbloot zijn heilige arm
ten overstaan van alle volken,
en de einden der aarde zien
hoe onze God redding brengt.
(Jes. 52:7-10)De volken zullen zien dat God koning is. Dat zien ze door de redding van het volk. Maar in de oorlog van 66-70 is het volk Israel verslagen en Jeruzalem met de grond gelijk gemaakt. Toch leeft het volk en is het gered. Jezus heeft de vergeving gebracht en is opgestaan. Rondom de levende Heer vormt zich een nieuwe gemeenschap, een nieuw Israel, dat "in Christus" gestorven en opgestaan is, naar de beloftes van God. Als de heidenen dit zien, dan zullen ze weten dat God trouw is aan zijn volk.  De interpretatie van Gods ingrijpen hangt dus samen met met de politiek-religieuze situatie vanaf de ballingschap tot en met de vernietiging van Jeruzalem in het jaar 70. Al Jezus woorden, gelijkenissen, daden, sterven en opstanding moeten worden gezien vanuit deze historische realiteit. Dit is de eerste horizon: het oordeel over en de redding van Israel. Pas daarna krijgt de missie van God door het nieuwe Israel een dubbel nieuwe horizon: - het oordeel over Rome en de redding van de jonge gemeente. - het oordeel over de oude, gevallen schepping en de verschepping van de nieuwe. |
Reacties ( 1 ) :: Reageer! :: Vaste link - mail |
22.06.2008
-
Perriman studiedag III
 Macro- en Microcosmos Perriman liet ons aan de hand van enkele teksten uit Genesis zien wat God aan het doen is in de wereld. in eerste instantie is er sprake van schepping en herschepping. Allereerst de bekende tekst uit Genesis 1: God zei: ‘Laten wij mensen maken die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken; zij moeten heerschappij voeren over de vissen van de zee en de vogels van de hemel, over het vee, over de hele aarde en over alles wat daarop rondkruipt.’ God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep hij hem, mannelijk en vrouwelijk schiep hij de mensen. Hij zegende hen en zei tegen hen: ‘Wees vruchtbaar en word talrijk, bevolk de aarde en breng haar onder je gezag: heers over de vissen van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen.’ (Gen. 1:26-28) Maar na de "val" komt het oordeel over de mensheid in de vorm van de zondvloed. Daarom is de volgende tekst opzienbarend: God "herschept" de wereld in Noach en zijn zonen: zij krijgen dezelfde woorden te horen als in de schepping: bevolk de aarde... jullie krijgen de macht/gezag." Toen zegende God Noach en zijn zonen, hij zei tegen hen: ‘Wees vruchtbaar en word talrijk en bevolk de aarde. De dieren die in het wild leven, de vogels van de hemel, de dieren die op de aardbodem rondkruipen en de vissen van de zee zullen ontzag en angst voor jullie voelen – ze zijn in jullie macht. (Gen. 9:1-2) Maar ook hier houden de nakomelingen van Noach zich niet aan. In plaats van de aarde te vervullen, klonterden ze samen in de vlakte van Sinear en bouwden ze een toren die tot in de hemel moest reiken. Perriman wijst er op dat hier sprake is van "Empire"-denken en de bijbel hier laat zien dat de Toren van Babel gelijk staat aan het Babylonische rijk van Nebukadnezar (en de Farao van Egypte en de keizer van Rome...) God verstrooit de volken door hun taal te verwarren. Maar uit die volken kiest God een apart volk: Israel. Let op: ze krijgen niet het mandaat om de hele aarde te vervullen, maar om een stukje land te vervullen. Daar vanuit zullen alle volken op de aarde worden gezegend. De HEER zei tegen Abram: ‘Trek weg uit je land, verlaat je familie, verlaat ook je naaste verwanten, en ga naar het land dat ik je zal wijzen. Ik zal je tot een groot volk maken, ik zal je zegenen, ik zal je aanzien geven, een bron van zegen zul je zijn. Ik zal zegenen wie jou zegenen, wie jou bespot, zal ik vervloeken. Alle volken op aarde zullen wensen gezegend te worden als jij. (Gen 12:1-3) Ook deze belofte wordt doorgegeven van door de lijn van de geslachten. Toen liet Isaak Jakob roepen, zegende hem en hield hem voor: ‘Trouw in geen geval een meisje uit Kanaän. Vertrek van hier, ga naar Paddan-Aram, naar de familie van Betuel, de vader van je moeder, en trouw met een van de dochters van Laban, je moeders broer. God, de Ontzagwekkende, moge je zegenen, je vruchtbaar maken en je veel nakomelingen geven, zodat er een groot aantal volken uit je voortkomt. Moge hij jou en je nakomelingen de zegen van Abraham geven, zodat je het land waar je nu nog als vreemdeling woont en dat God aan Abraham heeft gegeven, in bezit krijgt.’ (Gen 26:1-4) Perriman introduceert hier de begrippen "Macrocosmos" en "Microcosmos" waarbij het oorspronkelijke schepping-herschepping schema hoort bij de Macrocosmos en de verkiezing en zegen vanuit Israel hoort bij de Microcosmos. De gebeurtenissen die volgen: de ballingschap van Israel en de terugkeer staan in het teken van de Microcosmos. Jezus optreden, dood en opstanding hebben voor alles betekenis voor de kleine wereld van de microcosmos. Jezus opstanding is dus de opstanding van Israel uit de dood (zie Ezechiel 37). Toch komt juist in het leven van Jezus de herschepping al in beeld: het herstel van Israel zal uit gaan monden in de herschepping van de Macrocosmos. Later zal Perriman duidelijk maken dat de gemeente rondom haar Heer Jezus opnieuw een microcosmos is. |
Reacties ( 0 ) :: Reageer! :: Vaste link - mail |
19.06.2008
-
Perriman studiedag II
 Voorbeeld: de twee wegen 'Ga door de nauwe poort naar binnen. Want de brede weg, die velen volgen, en de ruime poort, waar velen door naar binnen gaan, leiden naar de ondergang. Nauw is de poort naar het leven, en smal de weg ernaartoe, en slechts weinigen weten die te vinden.' (Matt. 7:13-14) Perriman geeft deze tekst als voorbeeld van de oude en de nieuwe benadering van de bijbeltekst. In de oude benadering zijn er twee wegen voor elk individu op de hele aarde: de ene weg leidt naar de hemel, de andere naar het oordeel of de hel. De meeste mensen kennen het plaatje wel van de brede en de smalle weg, waar de brede weg staat voor entertainment en genot, maar de smalle weg staat voor de ascese van de christen op weg naar de hemel. Volgens Perriman moeten we deze uitspraken van Jezus lezen in het licht van de oordeelprofetie over Israel. De twee wegen zijn geen tijdloze waarheden voor een individu, maar zijn de keuze voor of tegen het leven. Israel kan volgens Jeremia kiezen tussen opstand of onderwerping aan Nebukadnezar. De "brede" weg van Jezus slaat dan op de nationalistische opstand van de Joden tegen de Romeinen. Dit was de weg van de Zeloten en hun relgieuze vrienden: de Farizeen. 'En dan – spreekt de HEER – lever ik koning Sedekia van Juda, zijn hof en allen die in deze stad de pest, het zwaard en de honger hebben overleefd, uit aan koning Nebukadnessar van Babylonië, aan hun vijanden, die hun naar het leven staan. Hij zal hen aan het zwaard rijgen en niemand sparen; hij zal onverbiddelijk zijn en geen medelijden hebben.’ De HEER sprak: ‘Zeg tegen dit volk: Dit zegt de HEER: Ik geef jullie de keuze tussen leven en dood. Wie hier blijft zal sterven door het zwaard, de honger of de pest, maar wie de stad verlaat en zich overgeeft aan de Chaldese belegeraars zal zijn leven behouden. Want ik heb mij tegen deze stad gekeerd: ik zal haar niet redden, maar ten onder laten gaan – spreekt de HEER. Ze zal de koning van Babylonië in handen vallen en hij zal haar in vlammen doen opgaan.’ (Jer. 21:7-10) De redding, de smalle weg is er voor de volgelingen van Jezus. Uiteindelijk zal zijn sterven (aan het Romeinse kruis) letterlijk de redding zijn voor de volgelingen. Pas daarna krijgt de dood van Jezus meerdere lagen van betekenis binnen de tradities van Israel. |
Reacties ( 2 ) :: Reageer! :: Vaste link - mail |
17.06.2008
-
Perriman studiedag I
 OASE Soest organiseerde afgelopen zondag een studiedag rondom nieuwe theologie en Emerging Church. De bezoekers namen eerst deel aan de OASE viering rondom het thema "rijkdom". Andrew Perriman verzorgde twee lezingen; de eerste over theologie en de tweede over nieuwe expressies van kerkzijn in een post-christelijke en postmoderne cultuur. We hebben gekozen voor deze benadering (eerst theologie en daarna over vormen en structuren) omdat de betekenis van de bijbel, het leven van Jezus en de missie van de kerk vaak verloren gaat in moderne en soms vrome vooronderstellingen. Naast de ontwikkelingen in de cultuur (post-christendom / postmodernisme) en de daaruit volgende nieuwe initiatieven in de kerk (gemeentestichting, eenvoudige kerkstructuren) is er ook op theologisch gebied veel nieuwe informatie beschikbaar. Veel vernieuwers maken echter geen gebruik van de nieuwe theologie van bijvoorbeeld "the third quest for the historical Jesus" en "the new perspective on paul". Deze nieuwe theologie (van bijvoorbeeld N.T. Wright, E.P. Sanders, J.D. Dunn) is bepalend voor de huidige bezinning in Emerging Church. Emerging Church wil niet beginnen met nieuwe vormen maar starten met nieuwe inhoud (of eigenlijk: her-ontdekking van de oorspronkelijke inhoud). Als deze inhoudelijke theologische vernieuwing niet plaatsvindt dan zijn zelfs de meest vernieuwende vormen uiteindelijk slechts nieuwe uitingen van een oude kerk. Perriman is specialist in deze nieuwe theologie en adviseur voor nieuwe gemeentestichtingen. De studiedag bestond uit twee delen: Wat is het evangelie en wat is onze hoop? En: Opnieuw verbeelden van de kerk voor de toekomst. 1. What was the gospel? /Wat was het evangelie? For God so loved the world, that he gave his only Son, that whoever believes in him should not perish but have eternal life. Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. (John 3:16) A universal axis /Universele waarheid A ‘gnostic’ story /Een “gnostisch” verhaal Personal salvation /persoonlijke redding Dualistic /Dualistisch Evacuationist eschatology /Evacuatie Eschatologie De "oude" benadering van het evangelie bestond uit de individuele bediening van de universele waarheid: je gaat naar de hemel als je gelooft in Jezus plaatsvervangend sterven. Dit is het "goede nieuws": de redding van de de ziel. Ontsnapping van deze slechte wereld was het hoogste doel. De hoop en de dus ook de missie en de vorm van de kerk volgen uit de definitie van het evangelie. Perriman stelt een een andere benadering voor... 2. Approaching differently /Alternatieve benadering The continuing existence of a community /Het doorgaande bestaan van de gemeenschap The New Testament addresses historical reality /Het nieuwe testament gaat over een historische realiteit The New Testament interprets historical experience in the ligh t of the Old Testament /Het Nieuwe Testament interpreteert de historische ervaring in het licht van het Oude Testament Theology is constructed narratively /Theologie is historisch geconstrueerd The overarching narrative has to do with the renewal of creation /Het overkoepelende verhaal heeft te maken met de vernieuwing van de schepping Creation and re-creation/ schepping en her-schepping De "nieuwe" inhoud of de "herontdekking van het evangelie" bestaat uit het overleven van een gemeenschap en niet in eerste instantie de redding van het individu. De gemeenschap wordt geconstrueerd rondom een verhaal: dit verhaal, het evangelie van Jezus Christus, is een historisch gebeuren dat begrepen moet worden vanuit het oude testament en moet opnieuw worden begrepen in onze tijd, De hoop vanuit het evangelie is de herschepping van de gevallen schepping. De kerk moet worden geconstrueerd rondom een gemeenschap die gelooft in Gods herscheppende werk. |
Reacties ( 2 ) :: Reageer! :: Vaste link - mail |
.jpg)
