19.06.2008
-
Perriman studiedag II
 Voorbeeld: de twee wegen 'Ga door de nauwe poort naar binnen. Want de brede weg, die velen volgen, en de ruime poort, waar velen door naar binnen gaan, leiden naar de ondergang. Nauw is de poort naar het leven, en smal de weg ernaartoe, en slechts weinigen weten die te vinden.' (Matt. 7:13-14) Perriman geeft deze tekst als voorbeeld van de oude en de nieuwe benadering van de bijbeltekst. In de oude benadering zijn er twee wegen voor elk individu op de hele aarde: de ene weg leidt naar de hemel, de andere naar het oordeel of de hel. De meeste mensen kennen het plaatje wel van de brede en de smalle weg, waar de brede weg staat voor entertainment en genot, maar de smalle weg staat voor de ascese van de christen op weg naar de hemel. Volgens Perriman moeten we deze uitspraken van Jezus lezen in het licht van de oordeelprofetie over Israel. De twee wegen zijn geen tijdloze waarheden voor een individu, maar zijn de keuze voor of tegen het leven. Israel kan volgens Jeremia kiezen tussen opstand of onderwerping aan Nebukadnezar. De "brede" weg van Jezus slaat dan op de nationalistische opstand van de Joden tegen de Romeinen. Dit was de weg van de Zeloten en hun relgieuze vrienden: de Farizeen. 'En dan – spreekt de HEER – lever ik koning Sedekia van Juda, zijn hof en allen die in deze stad de pest, het zwaard en de honger hebben overleefd, uit aan koning Nebukadnessar van Babylonië, aan hun vijanden, die hun naar het leven staan. Hij zal hen aan het zwaard rijgen en niemand sparen; hij zal onverbiddelijk zijn en geen medelijden hebben.’ De HEER sprak: ‘Zeg tegen dit volk: Dit zegt de HEER: Ik geef jullie de keuze tussen leven en dood. Wie hier blijft zal sterven door het zwaard, de honger of de pest, maar wie de stad verlaat en zich overgeeft aan de Chaldese belegeraars zal zijn leven behouden. Want ik heb mij tegen deze stad gekeerd: ik zal haar niet redden, maar ten onder laten gaan – spreekt de HEER. Ze zal de koning van Babylonië in handen vallen en hij zal haar in vlammen doen opgaan.’ (Jer. 21:7-10) De redding, de smalle weg is er voor de volgelingen van Jezus. Uiteindelijk zal zijn sterven (aan het Romeinse kruis) letterlijk de redding zijn voor de volgelingen. Pas daarna krijgt de dood van Jezus meerdere lagen van betekenis binnen de tradities van Israel. |
| Reageer! :: Stuur naar een vriend! |
19.06.2008
-
@ gijs
 Posted by
Johan
|
|
Yo Gijs, mattie!
Historisch zit er natuurlijk wel wat in: Jezus werd gezien als potentiele onruststoker. Hij komt naar Jeruzalem met Messiaanse claims en reinigt de tempel: een historische actie waarbij hij de woede van de heersende priesterklasse over zich afroept. Kajafas zegt dan ook: laat 1 man sterven voor het hele volk, als reactie op het dreigende ingrijpen van de Romeinen. Deze waren natuurlijk extra alert op Pesach, de joodse bevrijdingsdag bij uitstek... Als Jezus sterft gaat zijn Messiaanse beweging door. Ook na zijn opstanding zien de volgeling nog niet precies de uitwerking van zijn dood. Later zal blijken dat Jezus daad niet alleen historisch is, maar ook symbolisch in de lijn van de oordeelsprofetien en later in de lijn van het offer en de tempeldienst. Door Jezus gaat God verder met een rest: een nieuw Israel rondom Jezus en Jezus als offer voor de zonde van het volk. Paulus en de ander (evangelie)schrijvers begrijpen gaandeweg de implicaties van Jezus dood en opstanding en verwerken dit in de evangelien en de brieven. |
Permanent Link |
.jpg)
Je zegt dat de dood van Jezus letterlijk de redding wordt voor de volgelingen van Jezus. Dan word ik wel benieuwd: hoe dan? Als het kruis primair een letterlijke, historische betekenis heeft, dan ben ik daar wel benieuwd naar. Zijn de discipelen van Jezus ontsnapt aan de verwoesting van Jeruzalem, door de dood van Jezus? Wat zijn jouw ideeën daarover? Ben benieuwd, groet,
Gijs
Permanent Link